15-02-11

....

Ik heb bloemetjes gekocht, bloemetjes voor jou mijn meisje ...
witte omdat er altijd hoop was en rode uit liefde, liefde die echt voor jou is,

iedere keer weer sta ik versteld, versteld hoe dat klokje in me soms dagen, momenten en herinneringen ophaald  en mij zegt dat het net 3 jaar geleden één van de verschrikkelijkste dagen uit mijn leven was,
het was ongeveer rond dit uur dat de pediater me net had komen vertellen dat er een tumor in je buikje zat en dat we naar het ziekenhuis moesten naar Gent of Leuven

Vol ongeloof vertrok ik richting huiswaarts om daar wat kleertjes en knuffeltjes in te pakken en samen met papa naar Gent te vertrekken, nog steeds  niet echt vattend hoe ernstig het allemaal was,

het zou goed komen, daarvan was ik overtuigd , want ik wist dat ik zonder jou niet verder zou leven, dat ik dit echt niet zou aankunnen,

ik weet nog hoe we onze weg niet vonden naar 3k6 te Gent,
hoe we beneden stonden aan de lift en waar een vriendelijke verpleegster ons zei dat Emily-grace boven op 3K6 werd verwacht (ik begreep toen echt niet waarom ze ons meisje verwachten in een ziekenhuis in Gent dan nog wel ) 

tot we de rode deur openden van 3k6, met daarboven het opschrift oncologie - hematologie
nog nooit heeft een afdeling van een ziekenhuis me zo aangegrepen als deze , en jij poppemieke moest daar verblijven, net als zovele lotgenootjes

ik besefte echt niet hoe ziek jij wel was , mijn kleine meisje
en toch werd deze afdeling onze tweede thuis, onze hoop , onze steun, onze familie
maar toen was er nog hoop hé keppemientje, wat zou ik soms echt naar deze tijd terug keren, hoe zwaar en moeilijk het soms ook was, en al wil ik jou alle pijn besparen ...

zo graag ... zou ik jou nog eventjes ...
ik weet het wel ... het kan ...niet meer ...
ik heb geen keuze...

maar ik heb wel nog die liefde hé , voor jou ... mijn tweede dochtertje, mijn Emily-grace'ke, mijn klein patatje ...
mama is en blijft zo ongeloofelijk trots op jou,
een héle dikke knuffel naar jou klein zoeteke,
ik mis je ...

12:30 Gepost door kat weedaege | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Hallo Kathleen,...

Wat is jou liefde zo groot voor jou klein poppemieke,...Weet je,hier word je echt heel stil van,...het is zo onmenselijk hé te weten dat je haar moet missen.
Weet je,ook ik ben naar het grote UZ Gent gemoeten met mijn kids,al was het voor iets anders,ook heel zwaar voor mij,..Toen ik daar de eerste keer binnenkwam sloeg ook mijn hart in mijn keel want idd wat voor een vonnis moet je daar krijgen,...Het is gewoon niet eerlijk.
Maar Kathleen ,Emily-Grace * zal heel trots zijn op zo'n lieve mama.
Een dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 15-02-11

kathleen,
Ik ken jou eigenlijk niet goed, enkel via Els, mama van Rytse.
Ik moet je enorm bewonderen, hoe je verder gaat, hoe je vecht en hoe je je kleine meid voor altijd in je hart sluit.
Veel moed
liefs
sophie

Gepost door: sophie | 15-02-11

Ik heb al veel aan je gedacht, aan alle ouders die zoiets moeten meemaken...
Waarom zoiets moet gebeuren is een grote vraag, waar niemand een antwoord op weet...
Veel moed!
Mieke

Gepost door: Mieke | 15-02-11

Lieve Kathleen,

Wat vliegt de tijd hé....maar alles zit nog steeds zo goed in je geheugen hé! De tijd willen terugdraaien, kon het maar...ondanks alles. Het gemis dat blijft voor je kleine poppemieke.
Je onvoorwaardelijk liefde voor haar...
Ik zie haar nog steeds voor me...het prinsesje met haar mooie lach!
En van hierboven zal Emily zien...dat jullie het ondanks alles bijzonder goed doen.
Veel iefs en dikke knuf

Gepost door: ann en Seppe* | 15-02-11

Dag kathleen,
Ik kan het niet laten om de blog te lezen van je engeltje.
Heel vaak denk ik aan jullie..
Veel liefs en dikke knuffel,

Gepost door: reynaert | 23-02-11

Dag kathleen,
Ik kan het niet laten om de blog te lezen van je engeltje.
Heel vaak denk ik aan jullie..
Veel liefs en dikke knuffel,

Gepost door: reynaert | 23-02-11

Dag Kathleen,

Telkes weer lees ik jullie blog met tranen in de ogen. Nog steeds ook wol ongeloof want voor ons waren diezelfde dokters in die periode de grote weldoeners die er onze Wiebe door hebben geholpen.
Ik denk dat iedereen naar daar gaat zonder goed en wel te beseffen wat er aan de hand is. Wij zijn er naartoe vertrokken met de woorden van de pediater: "Geen paniek, je komt terecht op hemato-oncologie, maar er is helemaal geen sprake van bij jullie." Wij dus naar daar vol goede moed en eens daar aangekomen zegden RV en ik tegen elkaar: "Zo erg voor die kindjes en ouders, gelukkig is er bij ons niets van aan." Maar enkele uren later werden we deze geruststellende gedachte ontnomen.
We bewonderen uw doorzettingskracht en hoe goed je uw gevoelens kan verwoorden.

Dikke knuffel,
Eva

Gepost door: Eva | 25-02-11

Hey Kathleen,
Bij ons is het vandaag ook de ''verjaardag'' van de dag dat voor ons de wereld stopte met draaien. Vier jaar geleden vonden we ook de weg niet naar het K6 gebouw. Toen de deuren op 3K6 opengingen, ging voor ons ook een andere wereld open.
Maar wij hebben natuurlijk niet te klagen.
Jullie prinsesje is onvervangbaar, maar we zijn zeker dat ze de perfecte beschermengel is van Noah.
Dikke knuff van ons drietjes
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Hugo | 12-03-11

De commentaren zijn gesloten.