30-05-09

lieve meisje,

Na deze stralende zomerdag, 
voel ik dat ik er nood aan heb om op jou blogje te komen schrijven,
het is al een tijdje geleden, het is zeker niet dat ik jou  vergeet of  dat het gemis beter wordt,
enkel weet en voel ik dat ik mijn verdriet al goed kan wegstoppen,
dat ik me kan laten zien zoals mensen dat van me verwachten,
ze zien me niet graag huilen, of in diep verdriet,
ze willen me liever zien lachen, en doorgaan met men leven,
ze praten niet zo vaak meer over jou , omdat ze me niet willen kwetsen, ook omdat het zo misschien moeilijk ligt, omdat ze mij geen verdriet willen doen,
misschien omdat het voorbij is of omdat we misschien allemaal niet goed weten hoe daarmee om te gaan,


weet je dat het zo vaak , zo ontzettend moeilijk is,
zovele zaken in het dagelijkse leven, die zo vaak herinneringen in mij bovenbrengen, en ikke mijn best  maar doen, om te slikken en de tranen te verbergen diep in mij,

ik weet natuurlijk ook wel dat vele mensen me wel begrijpen, en héél hard hun best doen om me te helpen en te steunen,

mijn kleine knuffeltje, zo graag , zo ontzettend graag zou ik jou nog eens knuffelen en jou troostende handjes op mijn arm voelen, of in jou lieve oogjes kijken, ik weet dat het niet kan, maar toch ... zo graag ...

ik mis je .....

emmeke

Ik ga bloemen kopen voor mijn meisje

geen bumba of speelgoedbal
geen rode neus voor het carnaval
Geen kleertjes in alweer een grotere maat
geen koekjes of luiers die in de rekken staat

Ik ga bloemen kopen voor mijn meisje
't roept verzet op in mijn hoofd
ik ken geen moeder die haar dochtertje zoveel bloemetjes beloofd

Een kind moet spelen ontwikkelen en groeien
's lekker met d'r vader stoeien
's Zomers in het badje op het gazon
voor op de fiets met een petje tegen de zon
Bootje varen met een oude schoen
maar wat moet ons meisje met bloemetjes doen

Ik ga bloemen kopen voor mijn meisje iets anders kan, mag, hoeft niet meer
En deze bloemetjes zet ik dan maar op haar grafje neer......

lieve zoentjes xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ................
je mama

20:50 Gepost door kat weedaege in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

Elke dag... Dag Kathleen,

Ik schrijf hier niet zo vaak iets neer, maar vandaag wil ik je laten weten dat ik echt nog elke dag aan je poppeke denk, en aan jou... Haar fotooke staat hier nog steeds in huis, ik kan en wil het niet opbergen. Gewoon, elke dag sta ik eens (en meer dan eens) stil bij Emily-Graceke. Niets is nog vanzelfsprekend...
Ik wens je verder nog veel moed en hoop dat je mensen rond je hebt die je blijven helpen en steunen.
Respect meid!

Reinhilde

Gepost door: Reinhilde | 30-05-09

Zo mooi geschreven, zo'n prachtige foto van zo'n mooi meisje! Zoveel mooie maar ook tegelijk pijnlijke herinneringen.
Het is verschrikkelijk moeilijk om zonder onze meisjes dicht bij ons toch verder te gaan, en inderdaad, mensen 'verwachten' dat we terug verder gaan met ons leven maar nooit, nooit meer wordt het zoals voorheen. Zoveel kleine dingen, betekenen nu zoveel meer.
De gedachte, dat ieder zonnestraaltje een beetje warmte is van een overleden kindje dat z'n mama of papa, broertje of zusje, sterkte wil wensen op moeilijke momenten, heeft mij soms kracht om even verder te gaan. Misschien helpt het jou ook soms even!
Dikke knuffel, mama van Martheke*

Gepost door: tine | 30-05-09

Emily-grace'ke,
ik denk ook nog zo vaak aan jou. Deze namiddag gingen we fietsen in en rond Sluis en daar zag ik een kindje die toch zo op jou leek. Dan is het plots weer even slikken. Waarom toch, waarom moest dit jou toch overkomen!
dikke knuffel van ons allen, we vergeten je niet!

Gepost door: Katrien N | 31-05-09

.... Dag lieve Kathleen, het zou niet mogen dat je bloemetjes koopt voor het grafje van je kind....
en als je verdriet hebt moet je het niet wegsteken hoor... de mensen moeten dat er maar bijnemen... jij hoeft toch niet voor de mensen te zijn zoals ZIJ willen dat je bent. Mensen die het nooit meegemaakt hebben kunnen niet begrijpen hoe jij je voelt. Wij hebben Eline nog en ik hoop dat ze voor altijd bij ons mag blijven maar toch kan ik je pijn begrijpen. En je hoeft niet te zwijgen over je kleine schat. Misschien hebben de mensen inderdaad schrik om over haar te praten omdat ze denken dat dit jou pijn doet... maar ik denk dat je de herinneringen aan je Emily-Graceke levendig wil houden... Lieve Kathleen weet dat we veel aan jullie denken alsook aan de andere sterretjes.. Ik wens je veel moed en sterkte om door te gaan.. samen met je andere kindjes en lieve man...Veel liefs van Marianne , Hugo en Eline..
Gaan jullie ook mee naar Bobbejaanland... Eline zou het zeer leuk vinden om Katharinaatje nog eens te zien... trouwens wij ook hoor...
Dikke knuffels

Gepost door: Marianne | 31-05-09

Jezelf zijn Hey kathleen,

jij hoeft je niet te gedragen hoor zoals de mansen dat van jou verwachten,...
jij moet je gedragen zoals jij je voelt,...
blij als je blij wil zijn,
verdrietig als je verdrietig wil zijn,...
mensen die daar niet mee om kunnen, hebben een probleem,...
je mag jezelf echt niet krenken hoor,door je sterk voor te doen voor de buitenwereld hoor.

Alles op zijn tijd, op jou tempo !!!!
Trouwens mooie woorden dat je schrijft op je blogje, maar het zou idd. niet mogen zijn dat een mama bloemen koopt voor het grafje van har dochter.

Veel liefs,

Jonas & co

Gepost door: Jonas & co | 01-06-09

Hallo kathleen Inderdaad, de mensen zien je liever lachen en praten er niet zoveel meer over, maar je kleine schat is zeker niet vergeten,zeker hier niet. Als je behoefte hebt om erover te praten en je tranen eens de vrije loop te laten doe het dan. Doe je niet sterker voor dan je bent.Iedereen zal daar zeker begrip voor hebben, maar velen durven er zelf niet over te beginnen om je geen pijn te doen.
Ik heb allebewondering voor je.

Gepost door: annie | 02-06-09

Lieve mama Spijtig genoeg weet ik perfect wat je bedoelt.Het gaat met kleine stapjes en soms en grote terug.Het gemis is zo groot, de knuffels, de kusjes, alles gewoon. Bloemen op een kindergrafje leggen is zo hard...
Ik ben er wel zeker van dat Emily jullie een duw komt geven.Wij vergeten die kleine muis nooit meer en jou ook niet Kathleen. Veel moed en sterkte.

Gepost door: Ann en Seppe* | 02-06-09

Lieve Kathleen wees gewoon jezelf
niemand neemt het je kwalijk en we begrijpen je verdriet om je lieve poppemieke
met tranen in de ogen kijk ik nu naar haar foto
veel sterkte

Gepost door: frieda en familie | 02-06-09

Lieve mama Wat schrijf je het hier weer zo mooi neer.
Ik krijg er echt kippevel van,..........
Het is zo oneerlijk en het hoort idd niet dan een mama zorgt voor bloempjes op haar plaatsje.
Maar Kathleen,jij bent een prachtmama en laat je traantjes maar vloeien wanneer je het nodig hebt,...
Ik wens je heel veel moed.

Dikke knuf,Ann

Gepost door: Ann Vanmoen | 03-06-09

Lieve mama van dat prachtige prinsesje Lieve Kathleen,
Nooit of te nimmer zal jullie prinsesje vergeten worden!!! Vergeet nooit dat je je energie niet moet steken in je voordoen zoals je denkt dat anderen van je verwachten. Tuurlijk heb je nog steeds erg veel verdriet en dat moet een plaats blijven krijgen. Wat mij soms helpt is een poging doen te voldoen aan wat Rytse zou willen, hoe Rytse me zou willen zien. En de wetenschap dat onze engeltjes hierboven zoveel vriendjes en vriendinnetjes hebben.
Ik kijk uit naar je bezoekje van morgen. Tot dan.

Els

Gepost door: Els, mama van *Rytse | 04-06-09

Voor een lotgenoot. Ik zou willen, dat mijn kind niet gestorven was.
Ik zou willen, dat ik mijn kind terug had.

Ik zou willen, dat je niet zo bang zou zijn om haar naam uit te spreken.
mijn kind leefde en was belangrijk voor me.
Het is belangrijk voor me om te horen dat mijn kind voor jou ook belangrijk was.

Als ik huil of emotioneel wordt als je over haar spreekt, dan zou ik willen dat je weet dat het niet is omdat jij me hebt pijn gedaan.
De dood van mijn kind is de oorzaak van mijn tranen.
Jij hebt over haar gesproken en daardoor heb je mij de kans gegeven mijn verdriet te delen. Dank je wel!

Ik zou willen dat je mijn kind niet opnieuw laat sterven, door haar foto's uit je huis te verwijderen.

Het is niet besmettelijk om ouders van een overleden kind te zijn,
dus zou ik willen dat je me niet uit de weg gaat, ik heb je nu meer dan ooit nodig.

Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is.
Maar ik wil ook graag dat jij weet hoe het met mij is.
Het zou kunnen dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen,
maar ik zou willen, dat je me over mijn kind laat praten.
Het is elke dag mijn favoriete onderwerp.

Ik weet dat je veel aan me denkt, ik weet dat de dood van mijn kind je verdriet doet.
Ik zou willen dat je me die dingen laat weten, door op te bellen, een kaartje of een brief te sturen, een arm om mijn schouder te slaan.

Ik zou willen dat je niet verwacht dat mijn verdriet na zes maanden of een jaar over is.
Deze eerste maanden, dit eerste jaar is traumatisch voor me, maar ik zou willen dat je kon begrijpen dat mijn verdriet nooit over zal gaan.
Ik zal verdriet hebben over de dood van mijn kind tot de dag dat ik zelf zal sterven.

Ik werk erg hard om te herstellen,
maar ik zou willen dat je begrijpt dat ik nooit helemaal zal herstellen.
Ik zal mijn kind altijd missen en ik zal altijd rouwen om haar, want mijn kind is dood.

Ik zou willen dat je niet van me verwacht 'er niet aan te denken' of om 'gelukkig te zijn'.
Het zal nog heel lang duren voor zoiets kan, dus houd jezelf niet voor de gek.

Ik hoef niet beklaagd te worden, maar ik zou willen,
dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn.
Ik moet door het verdriet heen.

Ik zou willen dat je begrijpt dat mijn leven overhoop gehaald is.
Ik weet dat het vervelend voor je is om bij me te zijn als ik me beroerd voel.
Wees alsjeblieft geduldig met me, net zoals ik geduld heb met jou.

Als ik zeg 'het gaat goed', dan zou ik willen dat je begrijpt, dat ik me niet goed voel
en dat ik elke dag moet vechten om op de been te blijven.

Ik zou willen dat je weet, dat alle reacties van verdriet die ik heb, erg normaal zijn.
Depressie, kwaadheid, hopeloosheid en overstelpend verdriet,
je kunt het allemaal verwachten.
Dus vergeef me alsjeblieft als ik rustig en teruggetrokken ben, of prikkelbaar en humeurig.

Je advies om 'van dag tot dag' te leven is een uitstekend advies.
Alleen op het ogenblik is een dag me zelfs te veel.
Ik zou willen dat je kon begrijpen, dat het al heel wat is,
als ik 'van uur tot uur' probeer te leven.

Vergeef het me als ik onbeleefd ben, het is absoluut niet mijn bedoeling.
Soms wordt alles me te veel en moet ik even alleen zijn.
Als ik wegloop zou ik willen dat je me helpt een rustig plekje te vinden,
zodat ik even alleen kan zijn.

Ik zou willen dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert.
Toen mijn kind stierf, stierf een groot deel van mij met haar.
Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was toen mijn kind stierf,
en ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.

Ik zou heel graag willen dat je me zou kunnen begrijpen.
Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt:
mijn verlies en mijn verdriet, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn.

Maar ik hoop dagelijks, dat je het nooit zal begrijpen.

(naar: Marinus van den Berg; uit: Dagen die je niet vergeet)

Groetjes Martine

Gepost door: siel* | 07-06-09

De commentaren zijn gesloten.