29-11-08

liefs ...

dag zoeteke,

meisje toch, hoe doen wij verder zonder jou, k weet het zelf niet,
met veel verdriet,
k heb een drukke week gehad tot nu toe, weinig tijd gehad om stil te staan bij jou,
steeds mijn verdriet moeten onderdrukken,
zeggen dat het goed met me gaat, anders word er wel voorgesteld dat we verder moeten,
ja moeten, k weet het wel hoor, voor je broer en zusje, je papa, oma opa en andere mensen,
lotgenootjes weten wel door welke moeilijke tijden we moeten, jammergenoeg,

jou zusje deze middag uit bedje gehaald, ze is een beetje triestig vandaag vind ik,
ze huilt vaak , doet ze anders toch niet hoor, ze wil naar zusje, zegt ze me,
ik ook,
we zullen eventjes knuffelen vertel ik haar, samen huilen we omdat we naar zusje willen,
zullen we eventjes naar de fotookes kijken van zusje vraag ik haar en dat doen we,
zusje overal op foto maar niet meer in ons huisje,
ik heb een tekening afgedrukt van jules de klaspop, (deze mocht vorig weekend komen slapen) hij slaapt samen met een beertje in zijn bedje, deze tekening heeft ze gekleurd, we zullen deze aan sinterklaas geven, en vragen als hij terug naar de hemel gaat of hij deze dan wil geven aan ons meisje , aan zusje

lief meisje toch, k ben zo blij dat ik je mama ben, dat ik jou heb gekend, sorry voor mijn verdriet, ons verdriet, maar jij was en bent toch ook mijn liefste hartedief

dikke zoen poppemieke,

15:27 Gepost door kat weedaege in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Kathleen
Inderdaad iedere keer zal je horen "ja je moet verder" hoe moeilijk dat dat ook is maar je verdriet dat draag je binnen in je, niet altijd toonend aan de buitenwereld je sterker voor doen dan je zou willen zijn.... Huilen kan deugd doen ook voor je andere kleine meid haar laten zien dat er mag over gesproken worden je gevoelens tonen hoe het echt is zodat zij dit ook kan... Want ze zal haar kleine zusje inderdaad heel hard missen , wat ook niet anders kan.

Jullie poppemie leeft verder in onze harten zoals jullie altijd op onze steun zullen kunnen rekenen

Ashley en co

Gepost door: wendy | 29-11-08

Moed Is zo Katleen is al moeilijk zo om dragen, nu de dagen komen eraan,uw poppemieke,sinterklaas, kerstmis ,nieuwjaar zijn de zware momenten,waarom vieren? zal altijd een mis zijn en blijven, kan nooit meer worden wat het was, en dat is just heel moeilijk.
Wens u vele moed toe aan gans uw gezinnetje.
Suzanne

Gepost door: Suzanne | 30-11-08

Hoi lieve mama Laat je gevoelns e

Laat je gevoelens de vrije loop, ook met Katharina. Het gemis is voor iedereen zwaar. Laat je tranen lopen, in heel je gezin.Rouw....
Da heeft tijd nodig. Dikke knufs van ons alle vier
Seppe en co









Gepost door: Seppe en Ann | 30-11-08

lieve Katleen

Vandaag op het Sinterklaasfeest hebben wij en ouders van Emily-Gracekes lotgenootjes aan jullie gedacht. Ook haar naam genoemd, dat moet vind ik. Rouwen lieve Katleen moet je doen op je eigen tempo. Dit is bij iedereen verschillend. Iemand die het niet meegemaakt heeft kan je niet helpen. Blijf praten en huilen met zusje van Emily Graceke. Alles op zijn tijd.
veel sterkte en we denken aan jou
Ann (mama Dorien*)

Gepost door: Ann(mama Dorien*) | 30-11-08

.... Lieve Kathleen,

geef alles een beetje tijd, neem tijd om te rouwen, niets overhaasten,... woorden die je waarschijnlijk al heel veel gehoord hebt, maar...
blijven praten, bloggen, wenen samen met je andere kids,... blijven doen hoor.
Wij staan als een blok achter jou en je familie. Als je nood hebt aan een babbel, eens even je hart wil luchten, niet aarzelen hé...
Veel liefs, heel veel sterkte, dikke knuffels,

Jonas, Sien, Wannes, Nancy & Peter

Gepost door: Jonas & co | 01-12-08

VEEL STERKTE Hey Kathleen,

Sedert een tweetal maanden volg ik het blogje van Emily-Grace. Petra (Blomme) had me de link doorgestuurd. Telkens opnieuw geraak ik niet verder dan een aantal dagen je verhaal te lezen of de tranen rollen al over mijn wangen. Eindelijk heb ik vandaag eens de tijd om je ook een berichtje te sturen.
Ik vind het zo erg dat dit jou moet overkomen, je bent zo'n lieve mama.
Ik herinner me nog hoe trots je was op de Moense kinderfeesten om met je poppemieke op stap te zijn !
Jammer dat het allemaal zo snel voorbij moest zijn.
Ik hoop echt dat je samen met je gezinnetje je erdoor zult slaan. Het zal allemaal zijn tijd nodig hebben, maar weet dat heel veel mensen je steunen ! Dat lees je zo uit alle reacties op je blogje.
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte toewensen, want niets kan deze pijn van je wegnemen.
Groetjes,
Severine

Gepost door: Severine Deloof | 02-12-08

Kathleen... Wij kunnen het ook niet laten om elke dag eens bij jou en Emily-Grace op bezoek te komen.
Rouwen duurt lang, heel lang, een leven lang...
Op 3K6 sprak ik eens met een mama (wil haar naam niet vernoemen) en zij had 20j geleden haar baby'te verloren. Elke dag denkt ze nog aan hem.
Toch wat bij haar bijblijft zijn de mooie momenten.
De meeste mensen zijn na een tijd vergeten wat jij meegemaakt hebt. (wat onze kindjes meegemaakt hebben)
Zo gaat het in het leven... vluchtig....
Kathleen, we denken elke dag ook aan jou; wil je met ons eens babbelen : we zijn er !
Je moet je niet sterk houden, huil, doe alles op je eigen tempo...
lieve knuffels van ons
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Marianne | 02-12-08

medeleven leef oprecht met jullie mee ik verloor mijn zoontje 28j geleden, maar het gemis blijft, je leert het een plaats te geven omdat je verder moet voor j gezin,het is zo pijnlijk ik wens jullie veel sterkte toe blijf erover praten.

Gepost door: claeys martine | 15-01-09

De commentaren zijn gesloten.