10-11-08

dag lievelingetje

dag lievelingetje,

dit blogje, ik ben het beginnen schrijven voor jou, als je groot was mocht je het lezen, wat je allemaal met jou kleine lijfje hebt doorstaan,

dit blogje voor jou, met fotookes, een soort dagboek hoe het met je gaat,
iedereen die wou weten hoe het met jou en ons ging kon het eventjes lezen,

nu na je heengaan, geen emily-grace'ke meer in huis waar ik over kan schrijven,
sommige mensen zie ik nu al denken , mama ze zit toch in je hartje,
daar zit ze zeker , in men hartje, in mijn hoofd, de momenten met haar staan in mijn geheugen gegrift,
maar dat is het nu net, dat gemis, dat kleine knuffel lijfje,
haar twinkelende oogjes, haar armpjes wijd uitgestrekt als ze me nog maar zag,

dan wou ze steeds dichtbij mij komen,
en ik wou haar maar al te graag vastnemen,
toen we in het ziekenhuis bleven slapen, dan lag ze bij mij in bedje, samen in het grote bed, ook bij papa kon ze dat ontzettend goed, als papa eens bleef slapen in UZ gent, keken ze samen tv, de hele dag en nacht lagen ze samen in het grote bed,

maar toen dacht ik aan “later” dat ze eigenlijk alleen in haar bedje slapen moest,
k had ze veel beter vastgehouden en nooit aan dat later gedacht, maar ik had zo een goede hoop hé,
dat alles goed zou komen met haar,

vandaag zijn we naar de dr geweest, met jou zusje,
ze heeft een zwaar hoestje , met morgen een speciale verlofdag, ging ik liever vandaag nog met haar naar de dr,
een infectie van bovenste luchtwegen, met siroopje komt het allemaal gauw weer goed,

toen eventjes het kamertje voorbijkomen, kamertje 19 , daar waar jij nog een bloedtransfusie kreeg in sted ziekenhuis,
waar je salami geproefd hebt (de eerste en laatste keer) waar je een puddinkje at (maar dat is er niet lang ingebleven) waar een goede vriendin nog op bezoek kwam , en waar michel nog kaarsen bracht , kaarsen die ik kon aansteken opdat je zou genezen,

en dan kwamen de traantjes naar boven, jou zusje aan het wenen en ikke ook, dan vraagt ze naar jou, naar zusje, zusje moet naar huis komen zegt ze dan, dat wil ik ook …

dat bedje, het kamertje, wat wou ik dat je mee was met me,
verdriet zo diep vanbinnen,
misschien gaat het morgen weer wat beter,
wil je me helpen lieveke,

kon ik je nog maar eventjes zien en knuffelen dan zou ik weten dat jij het bent die me terug de kracht geeft,
zoals je dat vroeger altijd deed,

liefste emily-grace’ke, 
Een dikke zoen voor jou mijn poppemieke
je mama


 

 

19:00 Gepost door kat weedaege in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Kathleen Wat een lieve en mooie woorden voor Emily...ik weet niet wat te schrijven deze keer. Wat een moederhart lijden kan, onmacht, woede en imens verdriet. Uit je gevoelens, schrijf een gedichtje,probeer het van je af te schrijven.Dat helpt je misschien bij het verwerken.
Je bent een geweldige mama Kathleen, vergeet dat nooit!
Seppe en Ann
ps.Merciekes

Gepost door: Seppe en Ann | 10-11-08

kathleen Kon ik maar de klok terugdraaien en jou emily-grace terugbrengen, dan deed ik het terug. Ik weet heel goed wat je bedoelt, de sint is hier geweest en de kids hebben geweend ze missen hun papa zo ontzettend zoals jij je poppemieke mist. Hopelijk gaat het morgen allemaal weer beter, emily -grace zal je daarbij helpen dat ben ik zeker
tot binnenkort
frieda, sarah, lisa en stefke

Gepost door: sarah en familie | 10-11-08

Dag Katleen Elke dag kom ik eens piepen, als ik dat goed voor heb, zie ik alles bij u van mijn dochter, 6 jaar geleden heeft ze schatje Aaron moeten loslaten, alles staat versierd met spulletjes, bij elke photo een knuffeltje,de ene dag is het beter dan de andere, inderdaad die heimwee en verlangen te knuffelen, dat moet heel triest zijn, ik als oma heeft het moeilijk, wat moet het nie zijn als mama, en een zorgenkindje heeft ne speciale band denk ik bij de mama's, denk dat Aaron en Emily-Grace en vele ander vriendjes gelukkig zijn samen.
Wens u nog vele moed toe, ook voor de papa, broertje en zusje.
Suzanne

Gepost door: Suzanne | 11-11-08

Moed Katleen en vele andere mensen, die nog moeilijk tijden tegemoet gaan,is ne wibsite van mijn kleinkindje,was in K12 UZ Gent verbleef maand intensieve zonder ezruit te komen, was ons dagelijks leven nooit waren we afwezig. Na 5 maand thuis hebben we de kleine Aaron moeten loslaten.
Aan alle mensen die nog die strijd moeten meemaken vele moed.
Suzanne

Gepost door: Suzanne | 11-11-08

lieve moatje, onvoorstelbaar..zo'n verdriet..zo'n gemis..zo een lief en mooi meisje die er niet meer is..natuurlijk is ze er in je hart en in het hart van vele mensen maar ik begrijp je echt hoor ..dat knuffelen ,die uitgestrekte armpjes naar jou..dit zijn dingen die niet vervangen kunnen worden.
Eventjes stilstaan en morgen weer een betere dag..jouw meisje zal jou er zeker bij helpen.
En waar we ook eventueel kunnen meehelpen ...laat het ons weten ,we zijn er voor jou te helpen en we zullen er blijven zijn voor je!
Moatje..veel moed!

Gepost door: sylvia | 11-11-08

Hoi Kathleen wat een mooie woorden weeral voor jou dochtertje.
Als je dit leest, voel je gewoon hoe hard jij je dochtertje mist. Probeer de kracht te vinden om te blijven doorgaan, om er iets van te maken hoe moeilijk het soms ook is. Je kan het hoor.

Veel liefs,

Jonas, Sien, Wannes, Nancy & Peter

Gepost door: Jonas & co | 11-11-08

Kathleen,
Het gemis van je kleine meid enkel de herineringen koesteren....
Het is niet eerlijk jullie lieve meid. Maar je bent een prachtmama ondanks het gemis kom je er wel daar zal jullie Emily wel voor zorgen. Stap voor stap proberen om te gaan met het inmens verdriet...

Ashley en co

Gepost door: wendy | 11-11-08

Beste mama,
Ik denk veel aan jouw dochtertje. Ik volg je dagboek al meer dan twee maand en leef erg met je mee ook al ken ik je niet. Onze dochter is ook geboren op 13 mei 2007 en af en toe als ik naar mijn dochter kijk als ze aan het spelen is, denk ik aan Emily-Grace dat ze ook al zo groot zou zijn. Dit gebeurt vaak en ik voel me er dan heel triest bij. Het is niet eerlijk.
Donderdag zou ze ook 1,5 jaar zijn. Ik zal aan haar denken en blijf haar herinneren.
Ik heb haar nooit gekend maar ik voel toch een band met haar. Haar verhaal heeft me diep geraakt. (Ik hoorde het enkel van mijn man die het op het werf gehoord had van collega's van uw man.)
ps: Ik kijk vaak naar al haar foto's. Ze was een zeer mooi meisje. Zo eentje die je hart doet smelten.
Veel sterkte, ook nu je opnieuw bent beginnen werken, veel moed gewenst.

Gepost door: sandy | 11-11-08

Beste mama,

Er zijn geen woorden voor dat intens gemis en verdriet.
U kleine meisje zal altijd verder blijven leven in uw hart,uw gedachten en in die mooie tijden die jullie samen hebben doorgebracht.

Wij denken aan u en sturen u heel veel moed.

Nathalie, mathieu (luik)


Gepost door: nathalie | 12-11-08

beste Kathleen Dit blogje heb je met al je liefde geschreven voor dekleine emily-grace. Ondanks het feit dat ze niet meerbij jullie is, weet ik zeker dat ze het vanhierboven volgt en je daar zeer dankbaar voor is. Ze heeft zeker geweten hoe oneindig veelje van haar hield, een kind weet en voelt dat. Je bent een SUPER mama.

Gepost door: annie | 12-11-08

De commentaren zijn gesloten.