03-10-08

kan niet slapen poppemieke,

dag men kleine meisje,

kan niet slapen, enkel aan jou denken, hoe hard ik jou mis,
de tranen kan ik niet stoppen, kan jij me niet helpen poppemieke,
denk ook aan seppeke en lotteke waarom toch,
verschrikkelijke ziekte,
soms lukt het me om de dagen door te raken , dan maak ik samen met jou zusje lekkere appeltaart, vandaag heeft zusje in haar vingertje gesneden, we hebben een een mooi plakkertje opgelegd met een paardje op,
ze huilde hoor, dan wil ik haar onmiddelijk troosten, en zo lief als ze is zei ze
"mamaatje , en ze wreef met haar handje over mijn rug" alsof ze zeggen wou "help me mama'tje k heb pijn",

dan denk ik weer opnieuw aan jou hé men engeltje, wat jij hebt moeten doorstaan en hoe flink je daar altijd bij gebleven bent, ongeloofelijk hoe moedig je was, hoeveel kracht je uitstraalde , met jou lachje (je mondje wijd open) , en hoe je toen ook op mijn armpje wreef, omdat jij me troosten wou toen ik huilde,

k zie jou zoooo ontzettend graag men allerkleinste dochtertje
dikke knuffel en vele vele zoentjes XXXXXXXXXXXXXXX
je mama

23:08 Gepost door kat weedaege in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

poppemieke Hey poppemieke,
we kunnen onze tranen niet bedwingen telkens als we weer een nieuw berichtje van je mama lezen.
Zo leren we nog altijd beter en beter kennen.
Zo moedig en flink dat je was.
Toch weten we zeker dat er hierboven veel lieve mensen en andere sterretjes zijn die zich over jou ontfermen. Je bent er helemaal niet alleen.
Kathleen en familie : wij denken nog elke dag aan jullie.
Wij willen ons steentje bijdragen om jullie moed en kracht te geven om verder te gaan.
Lieve knuffels van ons drietjes
Hugo, Marianne en Eline.

Gepost door: Hugo | 04-10-08

poppemieke
het gemis is enorm bij je mama en nu zeker met al dat slecht nieuws die we krijgen, Seppe, Lotte.... het is inderdaad een rotziekte en het maakt ieder van ons bang. Het ene moment gaat alles goed en dan plots.....
Kathleen laat je tranen maar vloeien, hopelijk lukt het vandaag weer ietsje beter, want je poppemieke zal je wel door de nacht geholpen hebben. Zoals afgesproken komen we binnenkort even langs.

Ashley en co

Gepost door: wendy | 04-10-08

.... Hey Kathleen,

het zal idd niet gemakkelijk zijn voor jullie nu. Die rotziekte, al dat slechte nieuws over Seppe en Lotte. Het is verschrikkelijk. Waarom moet die stomme rotziekte steeds de overhand nemen?
Wij hebben ondertussen al terug de angst in ons lichaam hoor. Onze Jonas moet in december geopereerd worden(een operatie die we niet kunnen uitstellen)en dan gaan ze de onderhoudsbehandeling zes weken stop zetten. Wij HOPEN MET GANS ONS HART dat het goed zal gaan, dat Jonas niet hervalt in die weken. We mogen er niet aan denken.
Wat ik zo blijf bewonderen in jou, is dat je hier steeds je verdriet van je komt afschrijven en zo liefde-en begripvol met je andere kindjes blijft omgaan. Hen opvangen met hun verdriet,terwijl je zelf nog zoveel verdriet hebt. Zeer mooi.
Veel liefs en misschien tot in Planckendael,

Jonas & co

Gepost door: Jonas & co | 04-10-08

Eventjes stilstaan Zijn al 6 jaar mijn kleinkindje verloren ook 15 maand constant Intensieve gedaan zonder eruit te komen in het UZ Gent, ik moet nu de mensen hier allemaal bewonderen, wat ik hier al te lezen krijg, is enorm, maar niet iedereen begrijpt zoiets, maar die lijdensweg is soms moeilijk te verwerken, daarom allemaal wens ik u vele moed toe, val precies stil nu.

Groetjes Suzanne

Gepost door: Suzanne | 04-10-08

Elke morgen start ik mijn dag met een groet aan je keppemie, haar fotootje staat bij ons in de keuken.
En elke dag sluit ik af met eerst eens op jullie blogje te komen lezen.
En daartussen... denk ik zooo veel aan jullie.
Je bent een pracht van een mama, de manier waarop je jezelf sterk houdt voor broer, zusje, papa... Zo bewonderenswaardig. Je blijft overeind, je draagt je verdriet zo moedig. Maar laat de traantjes ook maar af en toe vloeien, dat lucht op.
Verder wens ik je veel warmte, veel lieve mensen bij wie je terecht kan en die jou door de dagen helpen.

Liefs



Gepost door: Reinhilde | 05-10-08

Hoi Kathleen Wat moet je veel verdriet hebben mama. En het gemis enorm. Ik mag er niet aan denken!
Bestaat er een medicijn tegen hartpijn en verdriet?
Emily is hierboven niet alleen..
Liefs
Seppe en Ann

Gepost door: Seppe en Ann | 05-10-08

Hallo Dag Kathleentje, vandaag zijn we naar Planckendael geweest en we hebben er vele ouders en kindjes gezien; maar we hebben er wel nog veel gemist hoor; waaronder jullie en Seppeken en zijn ouders. Het doet verschrikkelijk pijn om te beseffen dat Emily-Grace een engeltje is geworden evenals de vele andere kindjes die nu bij haar zijn. Dit zou echt niet mogen bestaan. Telkens ik je teksten lees kan ik mijn tranen niet inhouden. Spijtig genoeg zullen er nog heel veel tranen vloeien.... weet dat we veel aan jullie denken en als je nood hebt aan een babbel bel dan gerust : 09:252.41.98 Gelukkig vind je veel steun bij Wendy die een schat van een mama is. Veel liefs van ons
Marianne

Gepost door: papa Eline | 05-10-08

Hoikes vandaag was het familiedag in Planckendael. Het thema was 50 jaar smurfen.
We zagen er vele lotgenootjes en hun ouders terug, maar we hebben er ook vele moeten missen. Héél pijnlijk en onmenselijk, dat is telkens weer met je twee voeten op de grond geplaatst worden hoor. Spijtig dat jullie er niet bij waren vandaag. Misschien een volgende keer.


Veel liefs en dikke knuffel,

Jonas & co

Gepost door: Jonas & co | 05-10-08

waar kunnen we de pannekoeken bestellen om jullie kinderkankerfonds te steunen? Ik zou ze eventueel kunnen afhalen bij je thuis te moen, ik ga daar bijna dagelijks voorbij. stuur misschien een mail norbertdecraene@skynet.be

nog veel sterkte toegewenst

Gepost door: annie | 06-10-08

Kathleen
Wat leuk dat je die actie doet,
En dan nog pannekoeken, jullie poppemiek at dit graag hé....
Op 3k6 zijn ze inderdaad super, volgend jaar doen wij ook iets maar eerst moet Ashley volledig van de chemo af zijn...

Gr en dikke slaapknuffel
Ashley en co

Gepost door: wendy | 06-10-08

lieve mama Hey lieve mama van Emily-Grace
We denken veel aan jullie, ook aan Emily-Grace, broertje en zusje. Het leven is raar, waarom moeten wij dat doorstaan. Een kind verliezen is het rgste dat je overkomt. Heb haar niet persoonlijk gekend, maar door zo dikwijls naar haar foto's te kijken kan ik mij haar heel goed voorstellen. Z'on moedig sterk klein meisje. Maar we moeten allemaal verder, met vallen en opstaan, maar tis heel moeilijk!
veel liefs
Ann (mama Dorien*)

Gepost door: Ann(mama Dorien*) | 08-10-08

De commentaren zijn gesloten.