10-09-08

 

Dag men lieve dochtertje,
men kleine poppemieke

Deze avond kan ik men tranen niet stoppen, kan niet slapen, enkel kan ik aan jou denken, denken van waar ben je nu,

Nooit had ik durven denken dat je zo vlug van ons zou weggaan,
Die zondagavond, oma bleef bij je slapen, toen we nog eventjes met elkaar belden verteld oma , hoe mooi je weer ging rechtzitten , en met de blokjes speelde, ze vond het zo jammer dat ze geen foto kon nemen doordat papa het fototoestel meehad naar huis, na een uitleg over de filmcamera, sta je nog op video,
je wijst eerst een keer en dan doe je nog 5 keer dada, je handjes open en dicht, een laatste keer zwaaien,

nietsvermoedend kwam ik naar je toe meisje, die maandagmorgen, ik zou bij je blijven tijdens de onderzoeken, ik wou dat je je veilig zou voelen, en toen lag je daar in jou bedje, niet bewegend, echt wel stervend, ik heb je in mijn armen genomen, nog een klein uurtje heb je in mijn armen gelegen, en toen moesten we afscheid nemen, zo triestig, zo vredig , zo stil....

Weet je nog emily'tje toen je papa en ikzelf elk afwisselend bij je bleven slapen, toen wij wakker werden en naar jou keken, dan lag jij daar al naar ons te kijken, met je oogjes keek je door de spijltjes recht naar ons, alsof je ons al zoveel had verteld,
Wat wou je ons nog vertellen meisje?

Wil je me helpen emily-grace'ke zoals je dat al altijd met mij hebt gedaan,
mij kracht geven om door te gaan? als je dat zou lukken zou het met mij ook wat beter gaan!

Weet je nog poppemieke, toen we samen in het grote bed lagen in uz gent, ik was aan het huilen, omdat ik bang was, oh zo bang om je te moeten afgeven, en toen draaide je je hoofdje en keek recht in mijn oogjes en toen wreef je hoog op mijn arm, alsof je wou zeggen, "kom mama samen komen we er wel"

samen lieveke, dat is waar, samen lukte het allemaal,

weet je nog hoe we toen dansten als alles meeviel, dan zat je bij me op de arm en ik danste met jou op muziek, en toen begon jij te hidderen van het lachen, je mondje wijd open en al je tandjes bloot

Lieve kleine meisje, men lieve poppemieke, ik mis je ontzettend,
je bent altijd bij me en altijd in men hartje, maar wat zou ik jou zo graag nog eventjes knuffelen , en dicht bij me houden, net als vroeger,

Emily'tje ik zal jou altijd heel hard missen, ik ben ontzettend fier op jou,
Weet je dat ik zielsveel van je hou ??

Een zachte knuffel , en vele zoentjes
slaap zacht men meisje

dikke zoen
je mama

00:22 Gepost door kat weedaege in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

Commentaren

hulp aanvaarden Heb jij al uitgekeken naar hulp voor het verwerkingsproces?Ik heb namelijk ook heel wat te verwerking en heb aan al mijn tegenslagen een postnatale depressie overgehouden,verschillende diagnose's binnen ons gezin,woorvoor ik nog niet de ruime gekregen heb om alles een plaatsje te kunnen geven,ik ken ook het uz gent heel goed door de handicaps van mijn echtgenoot en de onderzoeken die ermee gepaard gaan,je mag mij altijd contacteren,ik wil jou voor altijd steunen ook wanneer je de slaap niet kan vatten,ik lijd namelijk ook aan slaapstoornissen .

Gepost door: veroniek | 10-09-08

Heykes Als ik dit lees voel ik pijn...pijn in mijn hart ...ik kan mij de pijn voorstellen als moeder...

Maar de pijn die jij hebt, die jij voelt moet nog 100000000000.... keer erger zijn....

Sterkte meid, knuffel!!!! x

Gepost door: Vrouwtjelief | 10-09-08

.... Hoi Kathleen,

met tranen in m'n ogen heb ik je berichtje gelezen. Ik vind dit enorm hartverscheurend.
Zo'n verdriet, zo'n pijn,... Ik hoop dat je de kracht zal vinden om door te gaan. Om doot te gaan voor jou andere kindjes en je echtgenoot, want ook zij hebben jou nodig hoor.
Veel moed en sterkte meid.

Lieve poppemie daar boven in de hemel,

ga jij een beetje waken over je mama? Ga jij er voor zorgen dat zij het redt, want jou broer,zus en papa hebben haar nu ook nodig. Ga je je best om wat positieve energie en kracht naar haar te sturen?

Dikke kus & knuffel,

Jonas & co

Gepost door: Jonas & co | 10-09-08

Kathleen,
Jullie hebben gevochten samen met je meid, Maar de ziekte was sterker.....
WAAROM daar komen we hier ook nog niet aan uit.... Emily'tje weet dat je haar heel graag ziet, Ook weet ze dat van haar papa, zusje en broer. Je zal de beelden warschijnlijk al heel vaak bekeken hebben waarop ze mooi dada doet...In ons hart blijft ze verder leven.
Toen ik hier je tekst zat te lezen rolden de tranen weer over mijn kaken.
En dan belde je maandag nog om te weten hoe het hier ging met ons sloebers.... Weet Kathleen dat we er altijd zullen zijn.
Lieve mama en papa broer en zusje, stap per stap ga niet te rap het gemis is groot,koester de herinneringen van jullie meid. Hierboven kijkt ze naar jullie. Weet je nog wat ik maandag zei... Vandaag gaat Ashley het doen net als ze van school komt stuurt ze haar bumba ballon naar Emily'tje want daar gaat ze blij mee zijn zij ze deze morgen nog...

Ashley en co

Gepost door: wendy | 10-09-08

*** Ik stuur je een dikke knuffel.
Ik wou dat ik kon toveren.

Liefs,
Inge

Gepost door: Inge | 10-09-08

Och Katleen meiske kweet niet meer hoe beginnen, kan me voorstellen, ik zie mijn dochters verwerkings proces juste lijk bij U, is 6 jaar geleden , die verlanges alles is er nog maar kan niet trug krijgen, ik neem ne keer contact op met U, is goed dat ge met allies naar buiten komt.

Vele moed denkt aan uw gezinnetje

Slukes Suzanne

Gepost door: suzanne | 10-09-08

't ,is ongelooflijk dat alles ineens zo snel is gegaan, je zou denken dat de dokters het zagen aankomen en jullie wat meer konden voorbereiden.
Alhoewel, voorbereiden, dat kan nooit volgens mij, je kan nooit klaar zijn om je kindje af te geven, nooit.
Je voelt zo sterk hoe moeilijk het is voor je, hoe veel je van haar hield en altijd zal blijven houden!
Zoek hulp als je er niet door raakt. Jouw 2 andere kindjes en je man zullen je ook wel nodig hebben.
Ik denk elke dag aan jullie! Veel sterkte nog!

Gepost door: Patsy | 10-09-08

verdriet hallo kathleen,
telkens als ik je dagboek lees krijg ik het moeilijk vind het wel moedig van jou dat je je verdriet blijft neerpennen in het dagboek dat je voor emily graceke opgesteld hebt.De moed niet opgeven meid ook al heb je het soms moeilijk er lopen er nog 2 rond die je liefde en steun nodig hebben
vele knuffeltjes en groetjes cindy,mario,bradley,bryan en bjarny

Gepost door: cindy | 10-09-08

Hallo Lieve Kathleen,

Ik heb deze morgen je berichtje gelezen.... ik was al op mijn werk.... en de tranen rolden over mijn wangen.... het verdriet dat jullie hebben is hartverscheurend... het gemis van jullie meisje moet verschrikkelijk zijn... niemand kan jullie leed verzachten; we jullie enkel onze steun en medeleven betuigen. Probeer echter kracht te putten uit het feit dat Emily-Grace geen pijn meer heeft en ze naar jullie kijkt vanop haar nu veilig plaatsje tussen de sterretjes. Put kracht uit de mooie herinneringen. Ik weet niet wat ik anders kan zeggen behalve dat we jullie nooit zullen vergeten en dat jij een prachtmoeder bent.
Veel liefs van Marianne

Gepost door: Hugo | 10-09-08

Verdriet... Lieve Katleen,
Tranen in de ogen, krop in de keel bij het lezen van je berichtje.
Wat ben je toch enorm moedig, om je diepste gevoelens hier neer te typen. Emily zal je zeker de kracht sturen om verder te gaan voor jullie gezin. Ga in de tuin staan, schreeuw het uit...dat je haar zo ontzettend mist..dat je haar ontzettend graag ziet. Emily zal fonkelen als geen ander sterretje kan.
Zoals Emily zijn er geen twee.
Liefs
Ann en Seppe (3K6)

Gepost door: Seppe en Ann | 10-09-08

Lieve Kathleen, lieve mama, lieve papa, broer en zus . Goh, telkens weer snak ik naar adem bij het lezen van dit dagboek en bij het denken aan jullie poppemieke. Hoe pijnlijk en hoe moeilijk dit alles moet zijn kan ik me voorstellen en kan ik voelen maar wat als dit je overkomt ?? Onmenselijk,ik weet dat ik jullie veel sterkte en moed moet toewensen, maar zou zelf niet weten hoe je alles verwerkt... Misschien dan best niet in je eentje alles proberen te verwerken, misschien eens denken over hoe jullie dit alles best verwerken,wees niet bang om hulp te zoeken of te vragen, laat je tranen vloeien, jullie meisje hierboven zal jullie troosten ...
Eenzaam hoef je je niet te voelen
want er wordt voortdurend aan je gedacht
door mensen die het goed bedoelen
misschien geeft dit idee je kracht...
Nog een tekstje voor jullie en voor die sprekende oogjes van jullie emily-grace'ke

Ik zie in je ogen een lichtje
dat fonkelt en straalt nou en hoe
Ik schrijf voor jou een gedichtje
en doe je oogjes maar toe
Ik heb in het donker gelopen
maar steeds door jouw lichtjes geleid
want of ze nou dicht zijn of open
die lichtjes zie ik altijd..

Sterkte ! Dikke knuffel x
Annick en Johan

Gepost door: Annick | 10-09-08

Lieve kathleen,
Wanneer ik je blogje lees krijg ik de krop in de keel.Wat moet het verschrikkelijk hard zijn om iedere dag te moeten doorkomen met dat enorme verdriet!
Ik denk heel veel aan jullie; aan wat jullie nu moeten meemaken. Ik hoop dat je de kracht vindt; samen met de andere kids en Francois;om door te gaan en jullie verdriet te kunnen verwerken.
Vele groetjes, jullie kunnen op ons rekenen.
Nathalie en Dario.

Gepost door: nathalie van dario | 11-09-08

Dag Kathleen
Ik heb terug uw blog gelezen met tranen in mn' ogen, ik wou dat ik jullie kon helpen en dat lief engeltje terug halen.
ik weet dat het een moeilijk proces is
en hoop dat jullie veel steun met elkaar kunnen vinden
eens zal de wonde slijten, vergeten kan je dit niet
het is beter er over praten dan alles opkroppen
veel sterkte nog

Gepost door: d & f | 11-09-08

Dag Kathleen
Ik heb terug uw blog gelezen met tranen in mn' ogen, ik wou dat ik jullie kon helpen en dat lief engeltje terug halen.
ik weet dat het een moeilijk proces is
en hoop dat jullie veel steun met elkaar kunnen vinden
eens zal de wonde slijten, vergeten kan je dit niet
het is beter er over praten dan alles opkroppen
veel sterkte nog

Gepost door: d & f | 11-09-08

men hart bloed mee , tranen lopen langs men wangen !!! sterkte xxx

Gepost door: TREEZ | 11-09-08

een regenachtige dag vandaag,maar achter de wolken, zit toch ergens een zonnestraaltje...

Gepost door: greet stevens | 12-09-08

Sterke mensen We wouden toch nog even laten weten dat jullie wel degelijk sterke mensen zijn . Vandaag was een 'mooie' dag , we hopen dat jullie toch even een beetje op adem konden komen . We waren deze blog al een tijdje aan het volgen , maar vandaag heb we jullie mogen leren kennen .

Weet in de moeilijke momementen dat er veel mensen zijn die aan jullie en aan emily-grace denken .

Als er iets is waar we kunnen helpen laat het zeker weten .

Mark , Ilse , en de kindjes .

Gepost door: Mark | 13-09-08

hallo,
wat herkenbaar is dit allemaal wat je voelt. en het zal altijd zo blijven. Wij hebben ook hulp gehad na het overlijden van Femke en ja we staan nou wel iets sterker na 2 jaar maar het gemis blijft. Ook het gevoel dat je haar nooit meer kunt knuffelen. Konden we maar nog 1 keer........
Het is ook allemaal zo oneerlijk. Wat een rotziekte ook he. Maar weet dat er heel veel sterretjes daar boven zijn!
Als je wilt mailen dan mag dat altijd hoor.
groeten Paulowna
en heel veel sterkte.
PS. En laat je gevoel maar want het moet er allemaal uit en dat duurt nog een hele tijd.Hier in Holland is nog zo'n mooi liedje.
het is zo stil in mij en de wereld draait maaar door.

Gepost door: paulowna | 14-09-08

Lieve Katleen (mama van Emily-Grace

Wat ben ik blij dat ik gisteren met jouw even gesproken heb. Net als bij ons, was het voor jullie zo onverwachts. Ik moet je niets wijsmaken en zeggen dan of dan gaat het beter worden. Een kind verliezen is niet menselijk en gaat nooit over. Het wordt alleen een beetje draaglijker. Jouw lieve meisje wordt heel goed verzorgd door haar oudere lotgenootjes. Daar is Dorientje bij, zij zag zo graag kinderen. Ze wou kleuterleidster worden, maar nu volbrengt ze haar opdracht in de hemel, waar Emily-Graceke is.
Als je graag eens babbelt, contacteer mij.
probeer je vast te houden aan de mooie momenten.
vele lieve groetjes en dikke knuffel
Ann (mama Dorien*)

Gepost door: Ann(mama Dorien*) | 14-09-08

De commentaren zijn gesloten.