03-09-08

 

hallo lieve mensen,

de dagen gaan terug traag voorbij, stap voor stap steeds met ons kleine meisje in onze gedachten, soms voelen we ons verdrietig, dan weer moedig, dan weer komt de vraag waarom maar al vlug word deze terug neergedrukt door het gevoel dat daar nooit een antwoord op zal komen.
ik probeer me heel sterk te tonen voor mijn dochtertje (catharina) van 3 en broer angelo, voor de papa toon ik mij niet sterk (gelukkig lukt het al wat beter dan in het begin om samen een klein beetje over ons grote verdriet te praten) maar k' doe mijn best om de draad van het leven terug op te nemen, zoals oma het zo mooi kan zeggen koester wat je nu nog hebt,

ik mis haar enorm dat kleine meisje van me, dat vechtertje vol levenslust, maar tegen zo een rotkanker kon ze niet winnen, ze geeft zo hard haar best gedaan,

ik probeer de dagen door te komen en dan denk ik bij mezelf , mama je hebt zoveel van haar geleerd, probeer nu al is het maar een klein beetje van de kracht die zij uitstraalde te gebruiken en dan lukt het je wel,
papa is terug gaan werken de kindjes gaan naar school, gelukkig denken ook nog vele mensen aan ons, en oma wat zou ik doen zonder haar, we bellen vaak en dan vertellen we onze gevoelens en verdriet!!!

en dan mijn lieve dochtertje (catharina) wat brengt ze mij een troost, zo onschuldig als ze is met haar zusje in haar gedachten, (ze is pas 3 jaar geworden op 3 augustus dus wat dat 4- letterwoord "dood" betekend dat weet ze echt nog niet

deze avond stopte ik haar in bedje eerst wou papa het doen , maar ze had liever mama vanavond, toen ik haar neerlegde zei ze "ik ben verdrietig voor zusje" "omdat zusje in de hemel is "en ze wreef met odile de krokodiel (haar lievelingsknuffel) in haar oogjes,
en toen vroeg ik haar waar zusje nog is "in ons hartje" zegt ze dan "en ook van mama en papa en angelo, en toen vertelde ik haar als ze altijd in ons hartje is, zullen we haar altijd graag zien, en toen zei catharinatje heel blij  " en dan zal zusje weer naar huis komen"

Was het maar zo , dat we haar  lichaampje konden knuffelen , maar in mijn hartje word ze nog heel veel geknuffeld, ieder moment van de dag, ik draag haar met mij mee,  met haar fonkelende oogjes en lach in mijn hartje !!!

Veel liefs aan iedereen en bedankt voor alle lieve en steunende mailtje, kaartjes en berichtjes
mama van emily-grace'ke*

19:57 Gepost door kat weedaege in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

Commentaren

Lieve Emily-Grace Elke dag denken we aan jou : maar we voelen al dat jouw sterretje meer en meer schittert in onze harten.
Vooral in die van je mama, papa broer en zus.
Wij blijven jullie steunen om ooit terug de zon te zien schijnen.
dikke knuffel van ons allen
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Hugo | 03-09-08

Kathleen:
Katarina is een pracht meid, dat heb ik vorige maandag gemerkt. Ook Angelo is een pracht kerel hij dacht maandag aan alles.... Het is inderdaad belangrijk dat jij en de papa kunnen praten en jullie gevoelens kunnen tonen...
Weet dat we altijd aan Emily-Grace zullen denken, een sterretje die fonkeld, een sterretje dat van boven naar je toelacht en ziet dat mama, papa, broer en zus het goed doen.
Hopelijk tot gauw.

♥ Ashley en co ♥

Gepost door: wendy | 03-09-08

Katleen Inderdaad heb uw verhaal trug gelezen, is zo in het begin hebben da meegemaakt, is echt nodig dat U en Francois op dezelfde golflengte zitten, mijn dochter vertelde daar vele over haar man niet, op den duur moesten ze er wel te samen over spreken om het haalbaar te maken, is niet gemakkelijk zenne, dat vraagt tijd. Zult begrijpen wat ik bedoel hé,ik zelf praatte er ook vele over, is 6 jaar en nog elke dag werd Aaron geconfronteerd met alles. Voorons was het zo, als de zon uitzat was Aaron aanwezig, als het regende zat Aaron in het bad, zo heeft mijn kleindochter dat verwerkt, die is nu 10jaar, nog spreekt ze elke dag zijn naam Aaron uit. Is ne hele weg zenne, ik hoop één ding, dat u verder ne goeie band hebben met mekaar, als ge daar nood aanhebt spreekt daarover.
Wens U nog heel vele moed toe

Liefs Suzanne

Gepost door: suzanne | 03-09-08

Weer kom ik hier lezen met tranen in mijn ogen.
Maar deze keer zijn er tranen bij om de liefde waarover ik lees, en de lieve mama die jij bent.
Wat heb jij Catharina een mooie liefdevolle manier gegeven om aan haar zus te denken.

Veel liefs,
Inge

Gepost door: Inge | 04-09-08

Hallo Kathleen, elke dag ben ik met jullie in mijn gedachten! En als ik las bij christel en toon dat hun pas geboren dochter/zusje het niet goed doet, dan dacht ik meteen 'neen, niet nog zo'n klein hulpeloos wezentje'.
Ik hoop dat jij en je man hier samen kunnen over praten, maar blijkbaar zijn jullie al een zoontje verloren en ook dat heeft me enorm doen schrikken!
Het is bijna niet te geloven dat je dit 2 x moet doorstaan!
Je zou inderdaad moeten proberen te koesteren wat je nog hebt! Je hebt een prachtige dochter en zoon en naar mijn gevoel een lieve man.
Dat neemt natuurlijk niet weg dat je Emily-Grace niet ongelooflijk mist en je haar kracht en lieve lach zo mist. Zij heeft je meegeholpen door die moeilijke tijden. Ik weet zeker dat ze altijd in jullie harten zal zitten, ik heb haar niet gekend maar ze had wel mijn hart gestolen! Die foto's alleen al spreken boekdelen, ook al was ze zo ziek, ze straalde altijd!

Gepost door: Patsy | 04-09-08

ook nu weer blijkt wat voor liefdevolle mama je bent, voor AL je kinderen!
grote zus zal nu héél goed weten hoe ze aan haar zus kan terugdenken, vertederd, en altijd als ze dat zelf wil!
veel liefs en sterkte!

Gepost door: calamity jane | 04-09-08

Elke dag denken we aan jullie. Kijk ik 's avonds naar de hemel als ik in de tuin sta...zie ik haar schitteren en denk ik aan Emily en de lotgenootjes.En Katleen, wat ben je een moedige mama om dit allemaal neer te schrijven. Veel steun en kracht...
Seppeke (3K6) en Mama

Gepost door: Seppe en Ann | 04-09-08

Elke dag denken we aan jullie. Kijk ik 's avonds naar de hemel als ik in de tuin sta...zie ik haar schitteren en denk ik aan Emily en de lotgenootjes.En Katleen, wat ben je een moedige mama om dit allemaal neer te schrijven. Veel steun en kracht...
Seppeke (3K6) en Mama

Gepost door: Seppe en Ann | 04-09-08

Vroeger heb ik je nog gezegd, dat je een prachtige mama bent, dat je zo goed met je kinderen omgaat; dat velen aan en van jou zouden kunnen leren. Steeds opnieuw sta ik versteld van je kracht waarmee je met alles omgaat.
Je spreekt over de dagen 'doorkomen'. Dit getuigt alleen maar van het grote gemis en verlies, van overleven en terug de weg zoeken.... Maar dat heeft heel veel tijd nodig. Hun jezelf de tijd, neem die tijd dat je zelf nodig hebt... je komt er vast en zeker; met vallen en opstaan, met veel liefde van je omgeving; van troost zoeken en geven bij elkaar...Veel moed verder, veel kracht om verder te komen.

Gepost door: Rita | 04-09-08

Lieve mama en papa,
Wat jullie nu meemaken gaat zo diep. Het moet verschrikkelijk zijn om er doorheen te gaan. Maar je komt zo sterk over in je berichtjes. Jullie zullen dit overwinnen. Ik bewonder je eigenlijk om de manier waarop je hiermee omgaat. Ik wens jullie enorm veel sterkte toe.

Gepost door: Sabine | 04-09-08

... Ja Kathleen,

wat velen hier schrijven kan ik enkel maar beamen. Jij bent een supermama, een moedige vrouw,... en alles in z'n superlatieven.
Blijf idd de kracht vinden om door te gaan. Hoe moeilijk het ook is, blijf vechten voor je twee andere schatten van kinderen en voor je echtgenoot en jezlf.
Wij staan als een blok achter jullie?
Veel liefs,

Jonas & co

Jonas heeft zojuist jullie poppemieke weeral bedolven onder de kusjes.

Gepost door: Jonas & co | 04-09-08

hey moatje je weet dat ik niet de persoon ben die hele mooie brieven kan schrijven maar je weet natuurlijk ook dat ik wel de persoon ben waar je steeds terecht kan,om te lachen én te huilen en natuurlijk over Emily-Grace praten.Jullie zijn het eerste waar ik aan denk s' morgens en ook de laatste voor ik ga slapen.We leven enorm mee en ons hartje doet echt ook pijn.Neem veel tijd en met vallen en opstaan zal het je lukken.Je bent een prachtige vrouw met een enorm mooi en puur hart en een magnifieke mama!!!Je zegt dat Emely-Grace jou zoveel heeft gegeven maar ook jij hebt haar enorm veel liefde gegeven!!Haar sterretje fonkeld...en we vergeten haar nooit!!!Lieve vriendin,beetje per beetje,dag per dag , de weg zoeken ,je zal er komen met de kracht en sterkte die Emily-Grace'ke in jouw hart stopt.
Veel liefs,Sylvia

Gepost door: sylvia | 05-09-08

nooit meer zo als vroeger.... Het zal nooit meer hetzelfde zijn als vroeger,maar ANDERS !!!Vecht ervoor meisje,neem je TIJD om te rouwen en al is het anders,je zal door je tranen heen,zien, hoeveel je kan geven en ontvangen van je man ,kinderen en vrienden.Emily-Grace zal je daar bij helpen...

Gepost door: greet tevens | 05-09-08

Moed Katleen is nu niet dat u niks meer neerschrijft, dat ik niet aan junder denk,kom ne dag zeggen en vragen hoe het is met junder allemaal.Ik hoop dat u allen de draad kunnen opnemen. Wens gans uw gezinnetje veel sterkte en moed toe, dada .

Gepost door: suzanne | 08-09-08

kathleen, we denken nog elke dag aan jullie. Ik hoop van ganser harte dat jullie beetje bij beetje dedraad weer zullen opnemen, hoe moeilijk dit ook is, dit zal zeker met vallen en opstaan zijn. Je bent een sterke vrouw en een super mama
lichamelijk is emily-grace'ke er niet meer, maar ik weet één ding zeker ze zit diep in je hart en dit kan NIEMAND je afnemen.

annie

Gepost door: annie | 09-09-08

De commentaren zijn gesloten.