15-07-08

we zijn terug thuis

hallookes , we zijn terug thuis,
om 9h waren we in het uz gent, we mochten nog eventjes wachten in de dagzaal,
eigenlijk was het voor mij en men mama een zware dag,
in de auto was ik in slaap gedommeld , mama heeft me dan wakker gemaakt en dan moest ik bloedje geven, mijn bloedje was al goed wakker,
om 9.30h zou ik een echo krijgen van mijn buikje maar het was al 10h toen ik daar aankwam, eigenlijk was ik moe en wou ik het liefste slapen. Niet dus , ikke terug uit de kleren en een echo van men buikje, een lieve verpleegster wou me ook troosten maar dat wou ik niet (gevolg ik heb de gans tijd geweend)
om 11 h stond de oortest gepland, terug wachten in de wachtzaal, maar ik wou slapen (liefst in men bedje maar niemand die me in mijn bedje stopte hé)
Toen ik mij goed liet horen en mama's tranen over mijn hoofdje rolden, kwamen de verpleegsters mama en mezelf troosten, maar ik wou alleen maar mama en het liefste wou ik slapen,
Ik mocht na een half uurtje wachten bij de dr , hij zat met een metalen kokertje en tangetje in mijn oor te prutsen, (jaja en ikke weer Huilen) de audiometrie kon niet doorgaan omdat ik te onrustig was.
Jaja , ze zullen het geweten hebben dat ik in het uz gent ben geweest.

Toen terug naar onze afdeling 3K6 , mijn bloedje was niet oké, te weinig neutrofielen (slechts 450)
De chemokuur gaat niet door kwam prof d'hooge ons meedelen, mijn bloedje moet eerst nog een beetje herstellen!!

Toen zagen we eline samen met haar ouders op de gang, wat zag ze er gelukkig uit !!! maar ikke niet want ik wou nog steeds slapen, maar waar ??

We mochten naar huis , eerst zou de catheter terug worden afgekoppeld en moesten we nog wachten want de dr wou me eerst nog onderzoeken,

en dan ben ik eindelijk bij mama op de schoot in slaap gevallen, maar niet voor lang 10 minuutjes denk ik en toen wou de dr in mijn mondje kijken en naar men longetjes luisteren,
oma kwam ook nog eventjes langs want opa moest vandaag ook voor onderzoek in uz gent zijn.
en toen kwam het :
de catheter afsluiten, terug uit de kleren ,wat was ik boos,  ik hebt zelfs nog een beetje spuwke gedaan, gelukkig kon de verpleegster mij net op tijd nog draaien of mijn catheter zat helemaal onder,
en toen mochten we richting huiswaarts,

oef , wat een dagje, toen ik in men autostoel zat kon ik eindelijk dodo doen
joepieSmile

22:25 Gepost door kat weedaege in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Piep Wat een lastige dag hé meid, en zeker als je elke keer wil slapen.Aankleden, uitkleden, friemelen....pfttt.Rust nu nog maar lekker uit tot je volgende chemo eraan komt.Slaapzacht XXX
Seppe en co

Gepost door: Seppe en Ann | 16-07-08

Helaba Wat een gedoe toch allemaal! Ook al heb je veel traantjes gelaten ik blijf je een superflinke meid vinden.
Heb je goed bijgeslapen deze nacht? Las maar een paar daagjes rust in zodat je wat op je positieven kan komen en je er terug tegen aan kunt gaan voor de volgende chemokuur. Geef jij je mama een hele dikke knuffel van mij?
Vele groetjes vanuit het verre Limburg,
Henny

Gepost door: Henny | 16-07-08

kleine meid dag kleine meid,
wat een dag he gisteren zo van het één naar het ander en jij die zou willen slapen en niet mag :(
Voor mama was het natuurlijk niet gemakkelijk je kleine meid zo zien wenen en haar niet kunnen troosten.... Maar hopelijk heb je een goede nacht gehad en kan je nu thuis weer wat op krachten komen. Geniet maar van je eigen bedje

Ashley en co

Gepost door: wendy | 16-07-08

lalo we denken veel aan jullie allemaal, t'is een zware last om te dragen en niet weten waar het zal eindigen maar we zijn er voor jullie. gelukkig dat je zo'n sterke meid bent en zoals meme julia altijd zei " t'zal passeren" ben zeker dat ze een oogje in't zeil houdt van daarboven.
En volgende week na je chemo gaan we eens naar filou nieuwe kleertjes kopen, dat heb je wel verdiend na alweer die lastige onderzoeken...

dikke kus en knuffel

Gepost door: claudine en peter | 16-07-08

Hallo flinke meid. Ben blij dat je terug thuis bent en terug in je eigen bedje kan slapen. Moet héél erg zijn voor jezelf en zeker voor je mama dat je wilde maar niet kon slapen. We blijven zeker voor je duimen en aan je denken

Gepost door: Geert en Rita | 16-07-08

Helaba Helaba E-G,
twas wel geen leuke dag gisteren hé!
Je mama was zoals altijd heel optimistisch.
Maar jij vond het allemaal niet leuk, gelijk heb je, soms heb je van die off-dagen (hebben grote mensen ook hoor!)
Maar ja, om te genezen moet je die vervelende momenten er ook bijnemen.
Hopelijk kan je bij de volgende poging wel kuren.
Knuffel van ons allen
Hugo, Marianne en Eline

Gepost door: Hugo | 16-07-08

kiekeboe meisje toch,we hebben echt met u en mama en niet te vergeten papa te doen,konden we de pijn en het verdriet maar verdelen,ik zou met veel plezier willen helpen. blijven doorzetten en lachen meid,dat geldt ook voor mama en papa. dikke kussen en tot gauw.
marieke en nico

Gepost door: catho | 17-07-08

De commentaren zijn gesloten.